Η μεγαλύτερη ίσως εορτή της Χριστιανοσύνης, το Πάσχα, είναι συνδεδεμένη χρονικά με την Εαρινή Ισημερία, αλλά και την ανθρώπινη λύτρωση από το ανθρώπινο στο δρόμο προς το υπερανθρώπινο. Ο όρος Πάσχα αντιστοιχεί στην εβραϊκή λέξη Pesach που σημαίνει «Πέρασμα». Αυτό το «Πέρασμα» εορταζόταν στην Αρχαία Αίγυπτο κατά την Εαρινή Ισημερία. Εδώ, θα μπορούσαμε να δούμε και τις αντιστοιχίες με τα αρχαιοελληνικά Ανθεστήρια που ήσαν η ετήσια γιορτή της αναγέννησης της φύσης αλλά και γιορτή των νεκρών προς τιμή του Λιμναίου Διονύσου και του χθόνιου Eρμή, καθώς και της θεάς της Άνοιξης των Βορείων λαών Ēostre ή Ostara (Easter), καθώς και της Ishtar –Αστάρτης– Αφροδίτης, με τις «επιτάφιες» τελετές, στα Ορφικά, στα Ελευσίνια μυστήρια και στα εξ ανατολών Αδώνεια με τα ελεγειακά θρηνώδη άσματα.

Τα άγια πάθη του Ιησού Χριστού που οδήγησαν στην Ανάστασή του και στο διαχρονικό μήνυμα της άνευ όρων Αγάπης, συνέβησαν κατά τον εορτασμό του εβραϊκού Pesach, γι’ αυτό όλη η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών συνώνυμα ονομάζεται και Πάσχα, με την έννοια της μετάβασης (περάσματος) από το θάνατο και την αμαρτία στην αιώνια Ζωή και Αγάπη.

Αυτό το «Πέρασμα» αφορά το πέρασμά μας από την αμαρτία στη θέωση, στη λύτρωση στην απελευθέρωση από τα δεσμά της ύλης, τη νίκη επί του θανάτου (θανάτω θάνατον πατήσας). Αυτό το «Πέρασμα» σηματοδοτείται από το Πέρασμα του Ιησού από τον θάνατο προκειμένου ακριβώς να τον κατανικήσει και να τον ανυψώσει ως μέσο θέωσης. Ο Ερμητισμός, μέσα από μία εκ των σημερινών μορφών του, τον Τεκτονισμό διδάσκει ακριβώς αυτό τό το πέρασμα, στον βαθμό του Διδασκάλου. Εκεί ο Τέκτων καλείται να «περάσει» σε μία άλλη κατάσταση όπου ανασταίνεται προκειμένου να «ανέλθει στην Ανατολή».